Iedereen zal wel eens op een feestje zijn waar een norse oom de sfeer bepaald. Hij irriteert, maar iedereen duldt hem. Want je weet dat over een paar jaar een ander lid uit die tak van de familie aan tafel zal zitten. De relatie tussen de USA en buurland Canada is niet echt optimaal te noemen. Evenals de relatie met de Europese Unie. Heffingen op import over en weer, beledigende teksten in de media en vreemd aandoende borden bij grensovergangen bepalen de sfeer. Waar is dat allemaal goed voor? Als ergens ter wereld twee landen samen op één continent liggen die zoveel gemeenschappelijk hebben zijn het wel de VS en Canada. Dan zou je toch verwachten dat die twee landen hun verantwoordelijkheid nemen en samen hun deel van de wereld veilig en welvarend houden. Maar helaas, President Trump provoceert en Minister-president Carney gaat er welwillend op in. Doodzonde.
Onder normale omstandigheden gaat het heel goed met de samenwerking tussen beide landen. De gezonde competitie en grapjes over en weer hebben dezelfde aard als tussen Nederland en België of Duitsland. Niets vreemds aan de hand dus. Jammer is het dat de Europese Unie in de persoon van Ursula von der Leyen zich geroepen voelde nog een beetje te gaan stoken. Door Canada een soort geassocieerd lidmaatschap van de EU in het vooruitzicht te stellen. Samenwerking tussen de EU en Canada is een goede zaak, maar een geassocieerd lidmaatschap is een brug te ver. Lachwekkend eigenlijk. Wie is de volgende? Japan of Australië? De grootheidswaanzin van deze commissievoorzitter kent geen grenzen. Er kunnen bij haar optreden toch al vraagtekens geplaatst worden. President van Europa? Door niemand gekozen Brusselse bureaucraat met een megalomane taakopvatting.
Dit voorstel schijnt te zijn gedaan zonder overleg vooraf met leden van de Europese Commissie of regeringen van EU-lidstaten. Er is dan ook de nodige kritiek in Brussel op het voorstel. En in Canada klinkt ook kritiek. Daar maakt men zich al zorgen over het verlies van een stuk soevereiniteit bij een dergelijke band met de EU. Zorgen die menig Europees land zich ondertussen ook zou mogen maken.
Zou het niet beter zijn om in plaats van dit soort verdeeldheid zaaiende en provocerende voorstellen te doen te streven naar meer transatlantische samenwerking om de uitdagingen en bedreigingen van deze tijd samen het hoofd te bieden?
